.

۸ دی ۱۳۸۸

صبح یک خانومی زنگ زده به گوشی‌م می‌گه خانوم بهاری؟ می‌گم نه اشتباه گرفتید. نیم ساعت بعد باز زنگ می‌زنه من از طرف همایش فلان زنگ می‌زنم، شما خبرنگار نیستید؟ می‌گم نه من هیچ ربطی به خبرنگاری ندارم. عذرخواهی می‌کنه. یک ساعت بعد یکی با پیش شماره‌ی ششصد زنگ می‌زنه می‌گه الو، گوشی از تالار وحدت… یک خانم بعد از چند دقیقه میاد پشت خط، سلام خانم کوثری؟ نه اشتباه گرفتید. می‌گه من از مخابرات زنگ می‌زنم! می‌گم اِ؟ آره از گوشی شما شکایت شده، ظاهرن مزاحمت ایجاد کردید. می‌گم من مگه گفتم خانوم کوثری‌ام؟ می‌گه نه خب شاید اشتباه ثبت شده تو سیستم ما. می‌شه آدرستون رو بدید می‌خوایم حکم دادگاه بفرستیم! خیلی مشنگه با احترام می‌گم خانوم آدرسم رو نمی‌دم خداحافظ. می‌گه متشکرم خداحافظ! پسرهمسایه تلفن بعدیه، جواب نمی‌دم، بلافاصله دو شماره‌ی مختلف با پیش‌شماره‌ی سیصد زنگ می‌زنن که باز جواب نمی‌دم، مریم صبح یه اس‌ام‌اس زده تا الان ده باراومده، دخترعمو نوشته که کوبر بی‌باران فلان، تو قورباغه‌ی من‌ای. دخترعمه پرسیده چه خبر ازعاشورا؟ می‌رم تو دستشویی فین می‌کنم، پسرهمسایه اس‌ام‌اس می‌زنه خوبی؟ کلاس داری امروز؟ می‌خوام بنویسم تو روحت! باز می‌گم جواب ندم زودتر خلاص می‌شم. دو تا شماره‌ی ناشناس دیگه  می‌افته رو گوشی. نزدیکه  گوشی رو پرت کنم تو دیوار. اس‌ام‌اس دخترعمه دوبار دیگه می‌آد، چه خبر از عاشورا؟ چه خبر ازعاشورا؟ اون‌یکی دختر عمه زنگ زده با جیغ و داد می‌گه استادمون رو دیروز گرفتن. می‌گم خوندم. باز داره تعریف می‌کنه. کتاب زبانم رو می‌خواد، هوس کرده تافل امتحان بده، صدبار می‌گه کتابت رو می‌دی؟ کتابت رو می‌دی؟ می‌گم باشه، باشه، باشه… حالم خوب نیست. برم دستشویی فین کنم.

بکش دشواری منزل…

۲۳ آبان ۱۳۸۸

۱. نیاز دارم یکی ذهنم را مرتب کند، بفهمد درگیری‌ام چیست، قانع‌م کند که چیز مهمی نیست. حرف بزند، بی‌شک و دودلی بگوید برو، نرو. گذشته‌ام را یادم نیاورد، نگوید کاش، حیف، چرا؟ همین قدمِ بعدی دستم را بگیرد، پایم را بگذارد روی پله‌ی بعد، توی دلم را خالی نکند، یک مثال خوب توی زندگی‌اش پیدا کند که شبیه وضعیت الان من است، اگر هم پیدا نکرد یک‌چیز الکی از خودش تعریف کند تا آرام شوم. بعداً می‌تواند بگوید فلان قسمت‌ش را دروغ گفتم، الان به کمی آرامش نیاز دارم که در خودم پیدا نمی‌کنم.

۲. می‌دانم خودم تنها باید همه‌ی این‌ها را بگذرانم، خواستم بنویسم حال امشبم را، یادم بماند امشبِ بیست و سوم آبان ماه خیلی زندگی به من سخت گرفته، خسته‌ام، دلم گرفته، هرچند معنی همه‌ی این‌ها را مدت‌هاست از یاد برده‌ام ولی حدس می‌زنم این جوری که الان هستم دل‌گرفتن یا دلتنگی باشد بابت چیزهایی که مدت‌هاست به زبان نیامده.

۳. نه اصلاً نیازی نیست به نفر دوم، همین الان که بخوابم اگر شد کمی توی بالش گریه می‌کنم، صبح همه‌چیز یادم رفته یا حداقل از سنگینی‌اش کم شده.

۴. این پست دوامی ندارد، از لحاظ حال وخیم نگارنده.

۵، ۶ و الی‌الاخر مقادیری آهِ بی‌اثر است روانه‌ به هوای همین اطراف به خاطر رویاهایی که به حقیقت نپیوست، دامن‌گیرِ هیچ‌کس نیست.

هذیان‌های هدف‌دار

۶ مهر ۱۳۸۸

سه روز است فهمیدم پسورد اولین اکانت جی‌میلم یادم رفته، هرچیزی که به ذهنم می‌رسید امتحان کردم، هر پسووردی که از ده سال پیش داشتم را توی آن بارِسفید نوشتم، نه یک‌‌بار، بلکه به خاطر آن کد سکیوریتیِ نکبت صدبار( بارِ اول با دو بارِ بعد فرق دارد). فایده نداشته، جواب سوال سکیوریتی را هم یادم نیست، معلوم نیست آن‌روزها چه مرگم بوده که جواب یک سوالِ بدیهی را اشتباه دادم. مشکل سوم این‌که سکندری ایمیل‌م را پارسال شیفت دیلیت کردم و این بندگان خدا هیچ راهی ندارند برای ریکاوری. حالم خوب نیست. “هی به مریم اس‌ام‌اس می‌زنم فلان پسورد فلان ایمیل‌م رو یادته؟ اون کلمه سخته سال اول دانشگاه اینه؟ پسورد بلاگرمون چی بود؟” امروز آفلاین گذاشته که به من شک کرده، شاید من خودم نباشم و یک نفر دیگر دارد به اسم من پسوردها را می‌گیرد. حق دارد این‌همه خنگی از من را باور نکند. احتمال دارد جایی فایلی یا یادداشتی محتوی پسوردهایم باشد ولی محدوده‌ای که باید سرچ کنم شامل کمد و زیرزمین و کتابخانه و حاشیه‌ی همه کتاب‌هاست. کاش همه‌ی این‌ها گوگل داشتند. گوگل کمد لباس مثلاً می‌زدی “ق” کشو باز می‌شد و همه‌ی لباس‌های قرمز را نشان می‌داد بعد می‌زدی لباس قرمزِ یقه قایقی ( یعنی ادونسد سرچ) کشو یک‌بار بسته و باز می‌شد و لباس حاضر بود. بعد برای کتاب‌‌ها سرچ پیشرفته‌تر، توی گوگل کتابخانه می‌زدی “نامه‌ی عاشقانه‌ی فلانی به من” بعد آن کتابی که نامه بین ورق‌هایش زرد شده‌بود خودش را از بین کتاب‌ها می‌کشید بیرون، مثل فیلم‌های هری پاتر خاک خودش را می‌تکاند. اگر همه این تکنولوژی‌ها بود من توی گوگلِ جلوی در اتاق می‌نوشتم پسورد اکانت جی‌میل، بعد از توی کمدِ دفترهای خاطرات و کتابخانه چند نور چشمک‌زن روشن می‌شد و من دیگر این‌جا ننشسته‌بودم به خیال‌بافی.

حقیقت این‌است که من یک سال پیش تلفن یک آدم هیجان‌انگیز را گم کرده‌ام. حقیقت‌تر آن‌که تلفنش را دورانداختم، یعنی وقتی تلفن جدیدش را برایم خواند گوشه‌ی یک برگه فرم‌های راهنمای تسویه حساب دانشگاه یادداشت کردم و همان لحظه از پنجره ماشین انداختم بیرون. شبش تلفن خانه‌اش را پاک کردم و فردایش خیلی خونسرد رفتم یک برگه راهنمای جدید گرفتم و تا همین الان هم خیالم نیست و جای خالی‌اش را حس نکردم. سه‌روز پیش نگران شدم که این چه دوست‌ نگه‌داشتن است؟ کمِ‌کم دو روز زندگیِ من را خوش کرده یا نه؟ بعد من عین گاو پاکش کردم؟ با این مثلاً نهیب به خودم آمدم و خواستم پیدایش کنم، حدس زدم تلفنی توی ایمیل‌ها داشته‌باشم و این‌طور دچار مصیبت فراموشی‌فهمی شدم. یعنی دستم آمد تا چه حد حافظه‌ام نسبت به یک‌چیزی که قرار است رمز و راز بماند مریض است. دوست ندارم بیشتر فکر کنم تا یادم بیاید شماره تلفن و تاریخ و ساعت و همه محاسبات ساده‌ی عددی هم شامل این مرض می‌شوند و قیافه‌ی آدم‌ها و اسم بازیگرهای زن وقتی مدل موی‌شان را عوض می‌کنند و بازیگران مرد با سبیل… اوه اوه گفتن ندارد. حس می‌کنم از آن شب‌هاست که توانایی دارم تمام نارسایی‌ها و عقده‌های زندگی‌ام را بنویسم، ولی باید بخوابم. مادر تمام امروز سرش توی کتاب خواص گیاهان بود و همین سرشب یک لیوان دم کرده‌ی اسطخودوس را به عنوان کشف جدیدش برای درمانِ بی‌خوابی به خوردم داد. نمی‌خواهم ناامیدش کنم، هرلحظه ممکن است برای نمونه‌برداری بیدار شود و انرژی مضاعفم را ببیند، از طرفی فکر می‌کنم خاصیت مدر بودن اسطخودوس نادیده گرفته‌شده و بعید می‌دانم تا صبح یکسره بخوابم. درهرحال شب‌به خیر، من در وضعیتِ گیجی اسطخودوس بیشتر حرف نمی‌زنم.


وگر شمشیر برگیری*

۳۰ تیر ۱۳۸۸

۱٫  فیس‌بوک که آزاد شد اول از همه لینک این‌جا را برمی‌دارم بس‌که هی حرف‌هایم را به خاطر آدم‌های من را این‌طور ندیده، خوردم. بعد احتمالاً با خیال راحت بپردازم به مدل لباس، کش شلوار و تو.

۲٫ دوم این‌که من این مدل جدید گودر را دوست ندارم و اصلاً حال نمی‌کنم که فرندز شرد آیتمز شده فالورز. لایک‌ش را هم دوست ندارم. دلم می‌خواست بالای سر هر پست فکر کنم، تصمیم بگیرم بین شِرکردن و نکردن( شِر).

۳٫ گاوی که منم می‌تواند همین‌جا، در همین لحظه یک قصه‌ بسازد از رابطه بی‌رمقی که داریم. می‌تواند ثابت کند که تو این روزها از ناز و عشوه نداشته‌ی من هم سوءاستفاده کردی. این گاو کلمه به کلمه حرف‌های تو را حفظ است و توی ذهنش چنان داستانی ساخته‌ که هرکسی را فراری می‌دهد. عوض شاخ‌به‌شاخ شدن یک مشت علف بریز جلویش بلکه فراموش کند.

۴٫ دوست داشتم همه کارهایت با قصد و غرض بود. از قصد دیر می‌آمدی که من دلم شور بیفتد. زنگ نمی‌زدی که دلتنگ شوم، حرف نمی‌زدی که شک کنم، اخم می‌کردی که بترسم. نه این‌طور که توی ترافیک بمانی، گوشی‌ات گم شود، حرفی نداشته‌باشی و اخم‌ت از تیزی آفتاب باشد. دوست داشتم دلیل همه‌چیز حتی آن ترافیک من باشم. بعد یک روزی که زبانم باز شد به شکایت لبخند بزنی که “حواسم بود، خواستم عاشق‌تر بشی”. نپرسی “کِی؟ کجا؟ اشتباه می‌کنی! عمدی در کار نبوده…” من دوست دارم عمدی در کار باشد.

۵٫ * سپر پیش‌ت بیندازم…

خواب٬ خط٬ وصل…

۱۹ اردیبهشت ۱۳۸۸

دیشب خواب می‌دیدم یه نوشته تو وبلاگ حسین نوروزی می‌خونم با این مفهموم که آدم‌ها وقتی می‌خوان به هم وصل بشن مثل دو تا خط می‌مونن اینطوری ـــــــ—– بعد مسلماً توی یک سطح نیستن٬ یکی باید خودش رو بکشه بالا٬ اون‌یکی کوتاه بیاد. خلاصه این‌که واسه یکی شدن٬ خط‌ها باید از جاشون تکون بخورن٬ وگرنه سخته اون وصل٬ ناجوره. تو خواب این‌ خط‌ها هی بالا پایین رفتن تا آخر چسبیدن به هم٬ اصلاً هم معلوم نشد از کجا٬ یکی شدن رفتن پی کارشون.

RSS