لایه برداری

۲۵ مرداد ۱۳۹۶

نرگس( آدم جدیده) می‌گفت من هنوز هم بعضی هفته ها به خاطر یک جمله حالم خرابه. اونوقت من چند روز از یک هفته رو حق ندارم حالم خوب نباشه؟ بهش گفتم من همه جوره بلدم سر بخورم، دیده نشم ولی تو دیروز با چنگ و دندون گرفته بودیم. گفت من قسم خوردم آدمهایی که می‌خوان وسط راه برگردن رو منصرف کنم. گفت دیروز خیلی مطمئن بودم که باید تو رو ببرم جلسه کوچینگ. اگر اینقدر مچم رو محکم نگرفته بود صددرصد در رفته بودم. وقتی اومدم خونه یه طرفم ذوق بود یه طرفم ولی وحشت کرده بود از اینهمه مقاومت. باورت می‌شه اینهمه سفت باشی زهرا؟ باورت می‌شه زیر اینهمه بگو بخند صمیمی که بقیه ازش تعریف می‌کنن دیوارهایی به این بلندی باشه؟ دیروز فهمیدم کنترل گاردهام دیگه دست خودم نیست. وقتی نرگس بهم لبخند زد و نتونستم بخندم. وقتی سر مولوی‌خوانی‌ها داشتم قلپ قلپ اشکهام رو قورت می‌دادم… فهمیدم از دستم در رفته. روزی که قرار بود پرواز کنم از خوشی ولی به جاش قفل کردم. چون نرگس داره میاد اینور دیوار. نرگس و یه عالمه آدم دیگه دارن با من یکی می‌شن… من دارم چیکار می‌کنم؟ فرار. فرار در حدی که چشم تو چشم هم نشیم. خیلی عجیبه.

یه جور خوشگلی عجیبه وقتی خود کثافتت رو کشف می‌کنی. درست همون لحظه‌ای که می‌‌گی خب دیگه دستم اومد چیکاره‌ام. فهمیدم کجا گیرم… اونجا تازه می‌فهمی یه لایه دیگه هم هست.

پوفففف

۲۸ خرداد ۱۳۹۶

حالم خوبه. آدم وقتی حالش خوبه باید بنویسه. در واقع باید بگه ولی خب اونایی که مثل من «حرف‌نزن»ان می‌تونن بنویسن. امروز میم ‌گفت می‌دونم که خوبی، خوشی‌ت رو نشون بده. دیدم راست می‌گه. باز دارم نشون نمی‌دم. از چهارشنبه نفسم باز شده ولی به روم نیاوردم. بعد می‌دونید کیفش به چیه؟ به این‌که خوشیه به هیچی وصل نیست جز خودم. داره از توی خودم می‌آد و شاید بشه همینطور به تولیدش ادامه بدم. خود این فکر یه دور انرژی‌بخشه. کاش بتونم نگهش دارم یه مدت…

Audrey’s Cheer Up Playlist

۲۲ فروردین ۱۳۹۶

یه پلی لیست به اسم برک آپ پیدا کردم تو ساوند کلود. خنده‌م گرفت. از این‌که دیگه همه‌چی تو اینترنت هست. تو بنویس آخ. گوگل تشخیص می‌ده آخ‌ت از چه نوعی‌ئه براساس اون آهنگ و عکس و خدمات پزشکی ارائه می‌ده. من حتا اون آخم ننوشتم. نوشتم چیر می آپ و اون آلبوم اومد.

روزهای سختی گذشته. روزهای سخت‌تری  هم مونده. دوره‌هام دو هفته دو هفته‌ست. روحی خیالمو راحت کرد که این روزهای مرگ حالاحالاها ادامه داره. سعی می‌کنم به چشم ماموریت بهش نگاه کنم. ولی قشنگ دارم تیکه پاره می‌شم. کسی نمی‌تونه جام بازی کنه. خوشحالی‌م اینه که همه تایید می‌کنن کارم سخته.  به روحی گفتم نمی‌تونم توضیح بدم چقدر حالم بده. واقعن نمی‌تونستم بازگو کنم. گفت خیلی غصه خوردی؟ حتا همین سوال هم دلمو خوش کرد. انگار از یه جایی به بعد درد رو حس نمی‌کردم. بعضی قصه‌ها رو، از یه جا به بعد نمی‌شه برای کسی تعریف کرد. فقط باید یکی باشه سرت رو بذاری رو شونه‌ش زار بزنی. فقط زار.

.

۱۹ اسفند ۱۳۹۵

هوای بی می و ساقی،

همینه…

برک با بیسکوئیت با زهرا

۱۷ اسفند ۱۳۹۵

یک دفعه وسط حرف از کلاس ودرس و مشق پرسید: «ببین،آدم چجوری بفهمه یه نفر دوستش داره؟» خیلی سوال سختی بود. مثل همه‌ی سوالهای این یک سال که برای پیدا کردن جوابشان جان کندم. گفتم تعریف کن. شروع کرد به حرف زدن. اشاره کردم به مبل گفتم «بریم اونور بشینیم.» گفت «ینی دیگه درس نمی‌خونیم؟» گفتم «بعید می‌دونم، بد بابی رو باز کردی.» دوتا سوال نمادین از رجب -استادمان- توی تلگرام پرسیدیم و رفتیم آنطرف به حرف زدن. آدم فکر نمی‌کند اینهمه آدم همدیگر را دوست داشته باشند. عشق اینهمه بین آدمها پخش شده باشد. فکر می‌کنی فقط خودت عاشق شده‌ای…

پرسید چرا گفتی من بیام خونه‌ت؟ دو ماهم نیست که همو می‌شناسیم. شناختمان از نوعی بود که تایم برک کلاس او به من بیسکوییت تعارف می‌کرد و من معمولا برنمی‌داشتم. چندباری حرف زدیم. احساس می‌کردم خیلی فاصله داریم. درسش خوب بود. گفتم بیا با هم پروژه بنویسیم. حس دانشجو بودن را می‌خواستم در خودم زنده کنم… بعد از ناهار رجب سعی کرد توی تلگرام جواب سوالمان را بدهد ولی هیچ‌کدام حرف هم را نمی‌فهمیدیم. بی‌خیال شدیم و نشستیم به حرف زدن. گفتم من دوست دارم با آدمهای جدید آشنا شوم. ( این در حالی بود که از اول کلاس به خودم گفته بودم طرح دوستی با هیچ‌کس نمی‌ریزی. مدرکت را می‌گیری و می‌روی پی کارت.) گفت «منم. به نظرم دوست‌های قدیمی بعد از یک مدت دیگه حوصله‌‌ت رو ندارن. اونطور که دوست داری برات وقت نمی‌ذارن…» راست می‌گفت؟  گوشهای دوست‌های قدیمی بعد از یک مدتی پر می‌شوند؟ یعنی من هم تکراری شدم؟ نظری ندادم. برای یک سری از سوالهایش تجربیات مشابه داشتم. برای خیلی‌هایش هم نه. گفت احساس می‌کند من هم در آستانه‌ی یک تغییر بزرگم. گفتم هستم. توضیح ندادم. ولی خوشم آمده بود از معاشرتمان. موقع رفتن گفت فکر نمی‌کرده اینهمه خوش بگذرد. از اینکه سوالها و احساساتش را رک می‌گفت خوشم آمد. جمعه توی کلاس همدیگر را دیدیم. لبخند زدیم. فلشش را که توی خانه‌مان جا گذاشته بود پس دادم. جواب سوال نمادینمان را از رجب گرفته بود. موقع رفتن در کیفش را باز کرد و کتابی را که از کتابخانه ام گرفته بود نشانم داد. با ذوق گفت :«ببین!نصفش رو خوندم» باز هم احساسات شفاف. گفتم «منم اینو دو سه روزه خوندم!» فردا شبش اسمس داد:« زهرا، کتابی که دادی تموم شد. چه عجیب…یعنی میثاق روجا رو می‌خواسته؟» یادم نبود داستان را. نوشتم «سلام عزیزم:) دقیق یادم نیست. فکر می‌کنم اون صحنه آخرش برات تکان‌دهنده بود…» و احساس کردم چقدر ناز و دوست‌داشتنی است. چرا آدمی به این نازی نباید بداند دوست‌داشته شده یا نه؟

هفته‌ی دیگر کلاسمان تمام می‌شود. می‌مانیم یک شماره تلفن از هم توی کانتکت گوشی که با هر تغییری ممکن است از دست برود.

 

RSS