از دیروز که ناهار خوردیم با همیم تا امروز ساعت هفت. شانس آوردیم مامان زهرا خیاط شام دعوتشان کرد. وگرنه زودتر از نصفه‌شب از خانه‌ی سپید این‌ها بیرون نمی‌آمدیم. دیروز ناهار خانه‌ی ما بودند. به مناسبت آغاز فصل گرما آب‌دوغ‌خیار داشتیم. دوتا پاتیل بزرگ حاوی دو دبه ماست، دو تا خامه، دوتا دوغ، نیم کیلو سبزی خوردن، سیصد گرم گردو، گل سرخ، نعنا را گذاشتیم سر سفره. تا جا داشتیم خوردیم. بعد بالش گذاشتیم دورتا دور سفره دارز کشیدیم. ما نخوابیدیم البته. رفتیم توی اتاق حرف زدیم. امیرعلی بیدار شد چهاردست‌وپا رفت همه را بیدار کرد. چه بیداری. نعشه بودیم. نشستیم عکس تماشا کردیم. محسن کمرش درد می‌کرد لم داده‌بود طوری که هیچ‌کس دور لپتاپ جا نمی‌شد. ما اگرروزی تلویزیون بخریم فقط به خاطر همین عکس دیدن است. بعد نشستیم دومینو بازی کنیم. امیرعلی داشت دندان درمی‌آورد و تب داشت. با این حال زیرمیز قل می‌خورد. احمد توی هردست بازی جایش را می‌داد به یکی که امیرعلی را دورخانه بچرخاند. دومینو به سرانجام نرسید. نشستیم کاتالوگ عکاسی صنعتی دیدیم و نظر دادیم.  فکر کنم باید بیشتر کتاب عکس بخریم. ساعت نه دیدیم گرسنه‌ایم باز. آب‌دوغ‌خیار بود ولی معده‌مان کشش نداشت. این‌بار مردها رفته‌بودند توی اتاق حرف می‌زدند. ما داشتیم توی هال عکس مدل لباس و آشپزخانه و پز عکاسی پرتره می‌دیدیم که گشنگی یادمان برود. ولی سپید گفت شام برایش مهم است و موز و میوه و تخمه جایش را نمی‌گیرد. من رفتم توی اتاق دیدم دارند کتاب درآمدی بر فلان سیاسی اثر کالین‌ های را می‌خوانند. کتاب را گرفتم گفتم بی‌زحمت یک فکری فیری بوکر. (یک فکری برای شام بکنید). اولش به زهرا و سپید تعارف زدم که  چیزی بپزم؟ گفتند نه بابا حوصله داری؟ به محمدجواد گفتم “زن‌ت شام می‌خواد می‌گه شام براش مهمه.” گفت “راست می‌گه براش مهمه! حالا یه تیکه نون به‌ش بده.” تا حرکت کنند ساعت شد  ده. تا برگردند شد یازده و نیم. سه تا ساندویچ مرغ و سه پرس بندری آوردند. تا نان داشتیم خوردیم. بعدش دیگر کسی حال نداشت از توی فریزر نان گرم کند. محسن وسط شام ده بار پرسید شام بخورید می‌رید خونه‌تون؟ بقیه جواب دادند نه. امیرعلی ساعت خوابش یازده و نیم بود ولی چون ما بیدار بودیم نمی‌خوابید. مجبور بودیم چراغ‌ها را خاموش کنیم و توی تاریکی دومینو بازی کنیم. دو خوابیدیم. چهار تا پتو را چهارفاکتوریل بار تقسیم کردیم بین خودمان.

صبح قرار بود تا ظهر بخوابیم. شب هرچه رای‌گیری کردیم “صبح کجا بریم؟” فایده نداشت. آخرش به توافق رسیدیم که مثل آدم بخوابیم و ادای عکاسان هنری را درنیاوریم. ساعت نه امیرعلی همه‌مان را بیدار کرد. مفصل صبحانه خوردیم. من مشکل کوچکی قوری داشتم و چایی خوب نرسید به مهمان‌ها. صبحانه که جمع شد کمی بحث بی‌نتیجه کردیم و ساعت یازده موفق شدیم از خانه بزنیم بیرون. توی ماشین امیرعلی همچنان داشت دندان درمی‌آورد و همچنان تب داشت. زهرا خیاط گفت می‌توانیم امیرعلی را بگذاریم گارانتی که استراحت کند. قطره استامینوفن برایش خریدیم رفتیم سمت سعادت‌آباد. در همین حال از گارانتی زنگ زدند. زهرا گفت “مامان ماداریم می‌ریم گردش.” مامان گفت “امیرعلی رو بیارید این‌جا.” زهرا گفت “اممم حالا اگر مسیرمون خورد.” در حالی‌که همان‌موقع دم درشان بودیم. با از دست دادن امیرعلی حرکت کردیم به سمت تجریش. چون هیچ هدفی نداشتیم. محسن گفت برویم خانه‌ی علی انصاری را ببینیم. یکی از تفریحات محسن نشان دادن خانه انصاری به دوستان است. نزدیکی‌های سعدآباد فکر کنم. همان‌جا سپید اصرار کرد که ناهار بخوریم. من یک خورجین خوراکی داشتم ولی با سپید موافق بودم که ناهار شوخی‌بردار نیست و باید خورده‌شود. بابی‌ساندز نگه داشتیم ناهار خوردیم. عاقلانه‌ترین کارمان همان بود. بعدش توی اتوبان افتادیم دنبال یک ماشین عروس. یک ربع برایشان رقص و شادی درآوردیم و البته دهن فیلمبردارشان را هم سرویس کردیم از بس توی فیلم لایی کشیدیم. تازه آخر کار محمدجواد گفت “ئه این بهزاده” منظورش فیلم‌بردار بود که تا کمر از ماشین بیرون آمده‌بود. رفیق بودند. بر اثر یک خطای احمد در انتخاب خروجی ماشین عروس را از دست دادیم و تفریحمان نصفه ماند. مجبور شدیم برویم بستنی بخوریم و چون نزدیک خانه‌ی سپید این‌ها بودیم رفتیم آن‌جا. من همان‌طور مستقیم روی مبل خوابم برد. بیدار شدم یک کم نشستم و دوباره از آن‌ور خوابیدم. کار آخرمان آرایشگری بود. زهرا خیاط ابروی هرسه‌مان را مرتب کرد. من گفتم با ابروکارم مشکلی ندارم و خیلی ازش راضی‌ام. ولی زهرا گفت ابروی‌ت را خراب کرده و حالی‌ت نیس. این‌طور شد که من از کل خدمات آرایشگاهی ابروکار خوبی داشتم و از امروز آن‌را هم ندارم.

الان رسیدیم خانه. خدا خیر بدهد پدر مادر زهرا را. اگر آن‌ها را نمی‌کشیدند بیرون ما الان از خانه‌ی سپیده این‌ها می‌رفتیم خانه‌ی یوسف. ساعت دو و سه معلوم نبود از کجای تهران جنازه‌مان را می‌کشیدیم تا خانه. الان حداقل وقت شد من این‌ها را بنویسم بعد غش کنم.